Een naam, een begin van verbondenheid

Een naam, en ineens voelt het dichtbij.

In het voorjaar van 2023 werd Susu geboren bij een fokker in Duitsland. Volgens de fokker was hij de meest aanhankelijke van het nest. Ze noemden hem Caesar — de eerste van de C-lijn.

Op de dag dat ik besloot hem mee naar huis te nemen, was het eerste wat ik deed hem een naam geven. Er wordt gezegd dat er, zodra je een naam geeft, een band ontstaat. Ik heb er bijna een uur over nagedacht, totdat ik zijn geboortedatum vroeg: 19 februari.

Op dat moment kreeg ik ineens een idee. Ik gaf hem de naam Susu (酥酥), geïnspireerd door de Chinese dichtregel “天街小雨润如酥” — een beeld van iets zachts, verfijnds en stil voedends, bijna onmerkbaar, maar toch vol leven. Het voelde vreemd bijzonder. Vanaf dat moment had ik het gevoel dat er al iets tussen ons bestond.

Onze eerste ontmoeting was op een klein station in Trier. Hij was nog veel kleiner dan ik had verwacht — echt heel klein. Samen met mijn partner stopten we hem in een draagtas en namen we de trein naar huis. Een reis van twaalf uur. Daarna begon hij langzaam de geur van thuis te leren kennen.

Langzaam groeit hij. En ongemerkt groeit er meer.

Pas als je later foto’s en video’s terugkijkt, besef je hoe groot hij inmiddels is geworden. Terwijl hij groeide, werd zijn vacht voller en werd hij steeds slimmer — soms zelfs een beetje té slim. Hij kan deuren openen, hij leest situaties, en soms weet hij precies wanneer hij iets beter niet kan doen.

Wat nooit veranderde, is hoe aanhankelijk hij is gebleven. Als kitten lag hij het liefst op me — en eigenlijk doet hij dat nog steeds. Alsof mensen, in zijn ogen, aantrekkelijker zijn dan alles om hem heen.

Ik heb echt mijn best gedaan om hem zich thuis te laten vermaken. Van krabpalen tot tunnels, van mandjes tot speelgoed — ik bleef nieuwe dingen voor hem zoeken. Zelfs met hengelspeeltjes had ik er altijd meerdere, gewoon om te zien welke hij het leukst vond

Zorgen, aanpassen — en toch blijft alles hetzelfde.

In het najaar van 2025, tijdens een controle bij de dierenarts, kregen we te horen dat hij een aangeboren hartprobleem heeft. De dierenarts adviseerde om intensief spelen te beperken. Sindsdien hebben we het tempo wat aangepast.

Maar telkens wanneer ik een speeltje oppak, reageert hij nog steeds zoals vroeger — enthousiast, gefocust, volledig in het moment. Ik speel dan bewust met hem, en stel me voor dat het veertje een klein insect is — ik verander de snelheid en de richting om zijn aandacht vast te houden. Voor hem is dat simpelweg onweerstaanbaar.

Hij is er, zoals een familielid er is. En langzaam begin ik te begrijpen wat het betekent om voor een dier te zorgen. Zoals in The Little Prince wordt gezegd: je wordt verantwoordelijk voor wat je hebt getemd. Misschien betekent samenleven precies dat — zorgen, tijd geven, en de stille momenten ertussen leren waarderen.